Zoek het maar uit dokter Schoemacher!

19 juli 2010

Heeft u ook wel eens zo’n dag? Dat u schrikt als u in de scheerspiegel kijkt? Dokter Schoemacher zou ervan watertanden. Nou, doorscheren maar, douchen, ontbijten en vlug naar het werk. Het spreekuur is divers: een gebroken enkel, privéproblematiek, hoge bloeddruk, rugpijn, overspannenheid, ruzie met de baas, noem het maar op.

Vandaag komt ook meneer van Dijk langs. Wij kennen elkaar al lang. Hij is ongeneeslijk ziek en het onvermijdelijke zit er aan te komen. Dat weten wij beiden. “Ik bel over een week of vier eerst wel even”, zeg ik tegen hem. Of ik hem nog spreek, weet ik niet. Hij is wel iemand die ik nooit zal vergeten.

Tussendoor gaat regelmatig de telefoon, of klinkt het geluid van een nieuwe E-mail. Ja, dit is de tijd van het altijd bereikbaar zijn. Daar wordt veel over gemopperd, maar ik kan er wel tegen. Snel schakelen en zaken meteen oplossen. Het kost soms even moeite, maar het geeft voldoening als je merkt dat de klant je flexibiliteit waardeert. Klantgerichtheid is niet zo moeilijk. Natuurlijk gaat er wel eens wat mis bij ons, maar als er gedoe is, moet je op ArboNed kunnen rekenen. Daar haal ik mijn energie uit.

Om twee uur heb ik een afspraak bij een notariskantoor. Een medewerker heeft zich ziek gemeld na een ruzie op het werk. Men heeft geprobeerd het uit te praten, maar een oplossing is niet in zicht. We spreken af dat ik de bewuste medewerker nog dezelfde week op mijn spreekuur zie. Maar er zal meer moeten gebeuren om het conflict op te lossen, voorspel ik. Mediation lijkt onvermijdelijk. Kost wat extra, maar ik kan ervoor zorgen dat er binnen een week een mediator beschikbaar is. Niet denken dat je zelf alles kunt regelen, maar wel met oplossingen komen. Dat maakt het vak van bedrijfsarts zo leuk.

De volgende klant is een grote aannemer. Daar zijn twee medewerkers langdurig ziek. Kan de arbodienst helpen? Ik stel voor dat ons bedrijfsmaatschappelijk werk de man oppakt die wacht op behandeling door een psycholoog. Misschien kan hij dan met een paar weken weer halve dagen aan het werk. Zijn collega met een hernia kan ik naar een privékliniek verwijzen, waar hij binnen twee weken wordt geholpen. En ook nog eens betaald door de zorgverzekeraar. Ik laat een tevreden klant achter.

Snel nog even naar een autodealer waar de boekhoudster klaagt over haar werkplek. Dat blijkt een rommeltje: een ongeschikte stoel, het werkblad is niet verstelbaar, het beeldscherm staat te laag en zo nog een paar zaken. “Ik zal iemand langs sturen die precies voor u op een rijtje zet wat er moet gebeuren. Bestelt u ondertussen maar vast een nieuwe bureaustoel, maar wel een die aan de nieuwste norm voldoet”.

Onderweg naar huis word ik nog gebeld door mijn assistente. Het spreekuur zit morgen helemaal vol, maar als ik een half uur eerder kom, kan er nog iemand bij. Oké, doe ik.

De werkdag zit erop. Thuis de sporttas inpakken en dan op de fiets naar de baan. De atletiekbaan. Ik ben een enthousiast langeafstandsloper. De trainingen zijn zwaar, maar als het goed gaat (en dat gaat het de laatste tijd), dan is het heerlijk en lijkt het bijna geen energie te kosten. Als ik na afloop thuis op de bank zit met mijn koffie, voel ik mij herboren. “Zoek het maar uit dokter Schoemacher, ik kan heel goed zonder jou”.

Dick Boon